Regelmatig krijg ik de vraag waarom ik eigenlijk blog. Het antwoord is eenvoudiger dan veel mensen denken: niet om anderen te overtuigen, maar om mezelf te dwingen beter na te denken.
Mijn artikelen beginnen daarom zelden met een standpunt. Meestal beginnen ze met een vraag. Soms is dat een actuele gebeurtenis, soms iets alledaags en soms een opmerking die me aan het denken zet. Van daaruit probeer ik stap voor stap te ontdekken wat er werkelijk achter schuilgaat.
Dat betekent ook dat mijn artikelen meestal geen klassieke opiniestukken zijn. Natuurlijk eindigen ze vaak met een duidelijke conclusie, maar die conclusie is zelden het vertrekpunt. Ik wil de lezer meenemen in mijn denkproces. Niet om hem te vertellen wat hij moet vinden, maar om hem uit te nodigen dezelfde vragen aan zichzelf te stellen.
Een mooi voorbeeld daarvan is het artikel van 24 juli 2026 over Donald Trump. Dat ging uiteindelijk niet over de vraag of Trump een goede of slechte president is. De werkelijke vraag was waarom we voor politieke leiders soms andere maatstaven lijken te hanteren dan voor bestuurders van bedrijven, universiteiten of ziekenhuizen. Trump was de casus, niet het onderwerp.
Juist daarom besteed ik vaak veel tijd aan de formulering van een artikel. Ik zoek niet naar de scherpste uitspraak, maar naar de meest logische redenering. Soms betekent dat dat ik een vergelijking zoek die de discussie ineens in een ander licht zet. Bij het artikel over Trump bleek de vergelijking met een sollicitatieprocedure precies zo’n kantelpunt. Vanaf dat moment ging het gesprek niet meer over politiek, maar over leiderschap.
Ik heb ontdekt dat nieuwsgierigheid daarbij een betere gids is dan overtuiging. Wie begint met een mening, zoekt vaak vooral argumenten die die mening bevestigen. Wie begint met een vraag, staat veel meer open voor nieuwe inzichten. Dat betekent niet dat je geen conclusie mag trekken. Integendeel. Maar het betekent wel dat die conclusie het resultaat moet zijn van de reis, niet het vertrekpunt.
Misschien is dat ook wel de reden waarom ik zo graag met anderen in gesprek ga. Meestal met vrienden of collega’s. En de laatste tijd ook met ChatGPT. Niet omdat ik verwacht dat een AI mij vertelt hoe de wereld in elkaar zit, maar omdat een goed gesprek – met wie of wat dan ook – mijn eigen denken scherper maakt.
Als mijn blogs iets bijdragen, hoop ik dat ze precies datzelfde doen voor de lezer. Niet door antwoorden te geven, maar door betere vragen te stellen. Want uiteindelijk begint bijna ieder nieuw inzicht met een eenvoudige vraag: Klopt dit eigenlijk wel?