Afgelopen donderdag bezocht ik Crucell in Leiden. Ik had afgesproken met Dan Höglund, infrastructuur manager en met een aantal andere collegae waarmee ik in de laatste drie jaar projecten binnen Crucell heb gedaan.
Maar toen ik arriveerde werd al snel duidelijk dat er iets mis was: een uur tevoren had de echtgenote van Chris Luijkx gebeld en verteld dat haar man gisterenavond was overleden. Hij was enkele dagen tevoren in coma geraakt en was daar niet meer uit ontwaakt.
Met Chris heb ik heel wat uren doorgebracht. Hij was een geweldige techneut die op een bijzondere manier uit de hoek kon komen. Hij sloeg alle discussies plat, ontdeed ze van hun franje en kwam snel tot de kern van de zaak. Een harde werker, bekwaam, toegewijd en uiterst professioneel. Wat hij niet begreep interesseerde hem niet. En wat hij begreep, begreep hij écht. En je kon op hem vertrouwen – hij kwam zijn afspraken altijd na.
Chris had een hersentumor en was daaraan geopereerd. Maar het resultaat was maar beperkt. De tumor was ingekapseld en kon niet geheel worden verwijderd. De remedie was tijdelijk, dat wisten we allemaal. Maar door onder voortdurend toezicht te blijven, zouden we het noodlot vóór kunnen blijven. En dan was de hoop gevestigd op de ontwikkeling van de medische wereld – een oplossing was aan de horizon te zien en zou misschien wel nog op tijd komen. Maar zo mocht het niet zijn: de tumor kwam in alle hevigheid terug. En véél eerder dan verwacht.
Enkele dagen op maandag 24 december 2012 was de afscheidsdienst. En toen bleek bij hoeveel mensen hij buiten zijn werk geliefd was. Chris bleek een écht sociaal mens te zijn en velen stonden met tranen in hun ogen afscheid te nemen. Nee, het waren niet alleen zijn collegae en zijn gezin die daar stonden.
Chris, je was een fijn mens. En ik ben blij je gekend te hebben.