Sinds enkele jaren probeer ik samen met Marc, een goede vriend, elke maand een wandeling te maken van zo’n tien tot vijftien kilometer. Hij woont in Bergen op Zoom en ik in Sittard, dus we zoeken telkens een plek ergens halverwege in Nederland of België. Een van onze favoriete locaties zijn de Oisterwijkse Bossen en Vennen, een gebied waar we graag terugkomen. De route is iets meer dan twaalf kilometer lang en vormt de ideale omgeving voor een goed gesprek — soms luchtig, soms filosofisch.
Tijdens onze wandelingen praten we elkaar bij over de afgelopen maand, maar we raken ook moeiteloos verzeild in diepere gesprekken. Over politiek, de invloed van media, ondernemerschap, de toekomst van onze samenleving, kunstmatige intelligentie, en gewoon over hoe het met onszelf, onze relaties en onze gezinnen gaat.
Afgelopen vrijdagochtend hadden we weer afgesproken op ons vaste punt, om kwart over negen. Het weer was aangenaam; fris, maar helder. Na een uur wandelen namen we plaats op een bankje bij een meer. Het water lag er stil bij, omringd door hoge dennen en rietkragen. De rust was bijna tastbaar. Een plek die uitnodigt tot reflectie — een moment van bezinning. We spraken over hoe goed we het eigenlijk hebben. Levend in Nederland, een land waar bijna alles goed is geregeld. Hoe bijzonder het is dat we hier geboren zijn, dat we toegang kregen tot onderwijs, en dat we daardoor een stevig fundament hebben kunnen leggen voor een professioneel bestaan.
We keken terug op de keuzes die ons hier hebben gebracht. Marc, die zijn eigen online onderneming heeft opgebouwd. Ikzelf, als zelfstandig consultant. Twee verschillende wegen, maar met hetzelfde doel: onafhankelijkheid, vrijheid, en voldoening. En dat we allebei het geluk hebben om gezond te zijn, met kinderen die hun eigen pad gevonden hebben. Mijn jongste zoon staat op het punt zijn eerste woning te betrekken — een nieuwe fase in zijn leven, en ook in het mijne.
Daar, aan de rand van dat stille ven, drong het besef zich op hoe luxe onze positie eigenlijk is. De vrijheid om te werken waar, met wie en aan wat ik wil. De zekerheid dat ik niet voortdurend naar mijn bankrekening hoef te kijken zolang ik geen gekke dingen doe. De mogelijkheid om stress te relativeren, omdat ik mijn eigen tempo bepaal. Het is een leven waarin werk geen last is maar een keuze — waar inspanning en voldoening elkaar in balans houden. Waar vrijheid niet vrijblijvendheid betekent, maar de ruimte om zinvol bezig te zijn, zo vaak of zo weinig als ik zelf wil.
We overdrijven niets, en we leven niet overdadig. Maar we erkennen zonder schroom dat we het goed hebben. Dat we, zonder schuldgevoel, mogen genieten van de vruchten van ons werk en van het land waarin we wonen.
En zo besluiten we onze wandeling, zoals wel vaker, met de eenvoudige constatering die tegelijk alles zegt: We hebben het goed — écht goed — hier in Nederland.