Ouder worden is niet alleen een optelsom van jaren, maar vooral een verschuiving in perspectief.
Waar ik vroeger de neiging had om me overal tegenaan te bemoeien – mijn stem verheffen, mijn mening ventileren, het debat opzoeken, desnoods de confrontatie – is er nu meer nuance. Niet omdat de wereld opeens wél klopt, maar omdat ik beter weet wanneer het de moeite waard is om energie in iets te steken.
In mijn jongere jaren was dat anders. Onrecht moest benoemd, krom moest recht, en onzin moest hardop als zodanig worden bestempeld. En snel ook. Die reflex zit nog steeds in me, maar wordt inmiddels gefilterd. Door ervaring, door inzicht, door vermoeidheid soms – maar vooral door het besef dat niet elk gevecht het waard is om te voeren.
Je hoeft niet overal iets van te vinden
Ouder worden betekent ook: je eigen beperkingen onder ogen zien, zonder daar cynisch van te worden. Ik weet inmiddels wat ik kan, maar ook waar mijn grens ligt. En dat is geen zwakte, maar realisme. De maakbaarheid van het leven is beperkt, al denken we vaak van niet. Soms is het beter om iets te laten zijn zoals het is. Niet alles moet gefixt. Niet alles kan gefixt.
Dat betekent niet dat ik berust. Integendeel. Maar ik kies mijn momenten. Pick your battles, zeggen ze in het Engels. Dat is geen lafheid, maar wijsheid. Niet omdat ik het allemaal wel best vind, maar omdat ik weet dat 100% scoren een illusie is. Volledige controle bestaat niet. En het helpt ook niet om je druk te maken over zaken waarop je geen invloed hebt. Laat het gaan, denk ik dan. En dat geeft rust.
Acceptatie is geen opgeven
Ik ben niet milder geworden in mijn overtuigingen, maar wel in mijn verwachtingen. Van anderen, van het leven, van mezelf. Dat brengt een zekere tevredenheid met zich mee. Geen oppervlakkig geluk, maar een diepe, stille acceptatie: het is goed zo. Niet perfect – want dat bestaat niet – maar goed genoeg om op door te bouwen.
Veel dingen gaan vaak vanzelf, als je ze maar niet forceert. Relaties, inzichten, zelfs gezondheid tot op zekere hoogte. Dat wil niet zeggen dat je achterover moet leunen – verantwoordelijkheid blijft – maar wel dat dwang averechts werkt. Ouder worden leert je: leven is niet iets wat je beheerst, maar iets wat je beleeft. Dat betekent niet dat alles wat gebeurt fijn is en er geen pijn of verdriet meer zijn. Helemaal niet! Wat blijft gelden is dat je je weg moet zien te vinden. En die te gaan …
Leef je leven
We hebben maar één leven. En zolang dat leven me de mogelijkheid biedt om te denken, te voelen en iets toe te voegen, blijf ik actief. Niet per se op de barricaden, maar wel aanwezig. Ik ben geen omstander geworden van mijn eigen bestaan. Ouder worden betekent voor mij: minder lawaai, meer richting. Minder strijd, meer essentie.
Leef je leven. Simpel gezegd, lastig gedaan. Maar uiteindelijk draait het daar wel om.