In een redactieruimte vol AI-gebruikers staat zij alleen — niet omdat ze minder kan, maar omdat ze weigert te buigen.
In de redactieburelen van het populaire opinieblad Zin en Tijd heeft zich een opmerkelijk incident voorgedaan. Een van de vaste medewerksters is vorige week op staande voet ontslagen omdat zij “niet meebeweegt met de tijd”. De journaliste, bekend om haar diepgravende stukken, werd op het matje geroepen door de hoofdredacteur nadat uit analyse bleek dat zij niet alleen structureel minder artikelen produceerde dan haar collega’s maar dat die ook nog minder gelezen werden.
Bezinning: een pleidooi voor integratie, niet afwijzing
Het bovenstaande is geen waargebeurd verhaal. Het is fictie. Maar het zou zomaar waar kunnen zijn. En juist daarom is het relevant. Wat hier speelt is namelijk geen onrecht of domheid van een werkgever, maar een botsing van generaties en paradigma’s. De redactie van het opinieblad heeft maar één belang: overleven in een markt die wordt bepaald door aandacht, zichtbaarheid, lezersaantallen en productiesnelheid. Dat vergt inhoudelijke kwaliteit, maar ook kwantiteit en ritme. In die context is generatieve AI een gereedschap geworden. Geen bedreiging, geen valsspeler — een hulpmiddel.
De journaliste in het verhaal ziet AI als nep. Als onecht. Als iets dat haar eigen vakmanschap ondermijnt. Maar dat is een misvatting. Generatieve AI is geen vervanging van menselijke kennis, visie of stijl. Het is een versneller. Een assistent. Een kladblok met oneindige suggesties. Wie weigert het te gebruiken, sluit zich af van de realiteit van het schrijverschap anno nu — een schrijverschap waarin creativiteit en technologie hand in hand gaan. Het is dus niet óf jij, óf AI. Het is: jij, versterkt door AI — mits goed toegepast.
Mijn werkwijze als blogger
Op mijn eigen blog ga ik daar anders mee om dan de ontslagen medewerkster in het nepartikel. Ik gebruik generatieve AI als gereedschap — niet als ghostwriter, niet als eindredacteur, maar als sparringpartner en ondersteunend instrument.
Mijn werkwijze is als volgt:
- Onderwerpkeuze
Ik bepaal zelf het onderwerp van een artikel, gebaseerd op actualiteit, maatschappelijke trends, eigen interesses of observaties. - Vooronderzoek
Ik doe eerst zelf onderzoek — dat kan bestaan uit literatuurstudie, het lezen van artikelen, gesprekken met mensen of het verzamelen van documenten en bronmateriaal. - Beoordeling met behulp van AI
Vervolgens leg ik deze informatie voor aan ChatGPT om een onafhankelijke reflectie te krijgen. Dit helpt mij om mijn aannames te toetsen en eventueel blinde vlekken aan te vullen. En dat gaat veel sneller dan vriendin of kennissen vragen … - Stellingen en uitspraken
Ik formuleer zinnen of standpunten die moeten terugkomen in het artikel. Deze vormen de ruggengraat van mijn boodschap. - Schrijfproces
Soms schrijf ik het artikel volledig zelf. In andere gevallen laat ik ChatGPT een voorzet maken, maar uitsluitend op basis van de input die ik zelf aanreik. Het is dus nooit een door AI bedacht artikel, maar steeds vaker een door AI ondersteunde productie. - Redactie
Ik redigeer, voeg toe, herschik, schrap en herschrijf tot het artikel volledig aansluit bij mijn bedoeling, toon en stijl. Een enkele keer vraag ik ook iemand anders om diens feedback. - Beeldmateriaal
Voor de illustratie bij het artikel laat ik ChatGPT een afbeelding maken. Ik lever dan een beschrijving (prompt) aan, en ChatGPT genereert het beeld. Zo voorkom ik auteursrechtelijke problemen én hoef ik niet zelf te tekenen – dat laatste wil je écht niet … - Publicatie
Uiteindelijk bepaal ik de titel, schrijf ik een begeleidende intro voor onder het plaatje en publiceer ik het resultaat op mijn blog.
Slotbeschouwing
De fout in het nepartikel zit niet in het ontslag. De fout zit in de weigering van de journaliste om zich professioneel te ontwikkelen. Technologie verandert ons vak. Dat geldt voor schrijvers, ontwerpers, programmeurs en vrijwel elke beroepsgroep. Niet alle tools zijn wenselijk, niet alles is ethisch of bruikbaar — maar het afwijzen van generatieve AI is in veel gevallen een vorm van professionele zelfisolatie.
Je hoeft het niet te omarmen. Maar als je weigert het te begrijpen, verlies je uiteindelijk aan relevantie.