Zaterdag 25 december 2010, 13:31. Soms is een tijdstip meer dan een aanduiding op de klok. Het markeert het precieze moment waarop iets definitief kantelt. In mijn geval: het besef dat scheiden onvermijdelijk was.
“Scheiden moet.” Niet: “misschien is het beter”, “we groeien uit elkaar”, of “laten we nadenken”. Nee — het moest. Omdat blijven geen optie meer was. Omdat eerlijkheid, zelfrespect en mentaal overleven belangrijker werden dan hoop, herinnering of de façade van harmonie.
Scheiden is niet alleen een juridische of emotionele breuk — het is ook een besluit dat je maakt voor jezelf. Tegen beter weten in blijf je soms jarenlang zoeken naar lijm voor wat al lang gebroken is. Tot er een dag komt waarop je niet meer kunt plakken, maar enkel kunt laten vallen.
De wereld wil vaak dat we relaties redden. Dat we volhouden, praten, relativeren. Maar soms is de moedigste keuze juist die van loslaten. Niet uit gemakzucht, maar uit innerlijke noodzaak. Omdat ‘samen’ niet meer gezond is, en ‘apart’ eindelijk ruimte geeft.
Scheiden moet. En in dat moeten ligt soms de kiem van een nieuw begin.
Voor mij was dat met kerstmis in 2010. Teleurstelling, pijnlijk, maar … het moest.